ogretmenim!

Okul ziliyle uyanirdik. Adimlarimiz buyuktu, kosardik. Korkmazdik o zamanlar yorulmaktan, dusmekten. Siniflari doldururduk, siniflari severdik. Siralarimizin alti vardi sadece kitaplarimizi sigdirabildigimiz. Kara tahtadan ucusan tebesir tozunun gozumuzu yakmasi umrumuzda olmazdi. Hayallerimiz vardi, saklamazdik. Utanmazdik hayallerimizden. Siz bizim hayallerimizi severdiniz, biz sizin ogrettiginiz her gercegi.Simdi hicbir zil uyandiramiyor bizi. Boyumuz uzadi, bacaklarimiz da ama adimlarimiz kisaldi. Odumuz patliyor dusmekten, yara almaktan. Hicbir yere sigmiyoruz artik, hicbir yeri dolduramadigimiz gibi. Karbonmonoksit kokulu sokaklara girmemek icin yolumuzu degistiriyoruz. Halbuki karbon masum bir gazdi fen dersimizde. Keza oksijen de. Hayallere inanmiyoruz; hayallere guluyoruz. Gerceklerden korkuyoruz. Biz cok degistik. Ama siz degismediniz. Siz hep hayallerimizi seven, bize her gercegi sevdiren bir ani olarak kaldiniz. Sizi hep cok sevdik.